De ander is net zo heel als ikzelf. Schuld is slechts een teken van afsplitsing van Al-wat-Is.

Als we een ander of onszelf veroordelen splitsen we ons af van de heelheid die we zijn. We zeggen dan: zoals hij of zij zal ik nooit zijn. Ik ben goed, hij is verkeerd. Of: Hij is goed, ik ben verkeerd. Schuld heeft dus te maken met onze gedachten over de werkelijkheid. Door ons oordeel houden we onszelf gevangen.